مدینه شد کربُبَلا ، واویلا ... صادقِ دین گشته فدا ، واویلا ...

تو امامِ صادقی ، پیرِ هرچی عاشقی ار تبارِ لاله و شقایقی یادگارِ شاخه یاسِ رازقی تو امامِ صادقی ...

مدینه شد کربُبلا ، واویلا ... صادقِ دین گشته فدا ، واویلا ...

میشه با دعایِ تو ، من بشم فدایِ تو 2 من میخوام گریه کنم ، برایِ تو بینِ روضه ها میاد صدایِ تو جونِ من فدایِ تو ...

دلخوشم نوکرتم ، زیرِ بالُ پرتم 2 با دو چشمِ گریونم یاورتم آخه من گریه کنِ مادرتم زیرِ بالُ پرتم ...

مدینه شد کربُبلا ، واویلا ... صادقِ دین گشته فدا ، واویلا ...

(شنیدم یه عده نامرد اومدن تمومِ زندگیتُ آتیش زدن )2 بی حیا ، بی معرفت ، بی ادبن تویِ صورتت زدن  2

امون از قومِ یهود ، وسطِ آتَشُ دود تو پیاده بودی اون سواره بود رمقِ زانویِ خستَتو ربود شده سرتا پات کبود ...

شد شکسته حُرمتِ مویِ سپید 2 هی تو رو دنبالِ مرکب میکشید آبروریزی میکرد ، پستِ پلید نفسِ تو رو بُرید ...

مدینه شد کربُبلا ، واویلا ... صادقِ دین گشته فدا ، واویلا ...

بشنو روضۀ منو ، روضۀ بی کفنُ 2 بی حیا گرفته بود محاسِنُ اون یکی غارت میکرد پیراهنُ بشنو روضۀ منو ...

خواهرش نگاه میکرد،جدشُ صدا میکرد دشمنم نشسته بود رو سینه عقده وا میکرد بی حیا با حوصله سرو زِتن جدا میکرد

آتیشِ خونه کجا؟آتیش حیمه کجا؟ تازیانه همه میرفت به بالا بچه ها افتاده بودن همه زیرِ دستُ پا وای از این همه بلا ...

مدینه شد کربُبلا ، واویلا ... صادقِ دین گشته فدا ، واویلا ...

صادقِ آلِ عبا ... کشتۀ زهرِ جفا ...

.