(بینِ کوچه هایِ مدینه،تنها و غریب افتادی خاکی شد محاسِنَت اما،چون شَیبُ الخضیب افتادی)2

(پیرمرده با عذاب ، نکِشیدِش پشتِ مرکب با طناب ، نکِشیدِش)2

جون نداره با شتاب ، نکشیدِش دیده هاش شد پُرِ آب ، نکِشیدِش

ذکرِ لبش لحظۀ آخر(حسین ای غریبِ مادر) 3

یا شیخُ الائمه ... وای .. وای .. وای ..

تو خونه پُر از آتیشِ،قلبِش اما جایِ دیگه ست جایی که دِلش رو سوزوند،کربلا میونِ خیمه ست

با شتابِ تمام ، نبَریدِش بینِ آتیشِ خیام ، نبَریدِش

تو کوچه هایِ شام ، نبَریدِش یا تو مجلِسِ حرام ، نبَریدِش ....

گرچه زِغم بالُ پرش سوخت به یادِ زینب جِگرش سوخت ...

ذکرِ لبش لحظۀ آخر(حسین ای غریبِ مادر) 3

بینِ هجره بویِ دودِ ، باحالِ بدم افتادم تا دیوار و در رو دیدم ، یادِ مادرم افتادم

از تو کوچه میگذری ، وای مادر ... غُصه داره مادری ، وای مادر ....

بینِ دیوارُ و دری ، وای مادر ... داغِ تو بی پِسری ......

دیگه شبِ آخرم اومد بالا سرم مادر اومد ...

ذکرِ لبش لحظۀ آخر(حسین ای غریبِ مادر) 3

.