این رضا کیست که عالم همه خشنود و رضاست

                این رضا کیست که بر درد دل خلق دواست

ای ضعیفی که تو را پشت و پناهی نبود

             شو پناهنده به شاهی که م عین الضعفاست

ساکن کوی رضا باش که این ابر کرم

              سایه ی رحمت او بر سر سلطان و گداست

دامن ضامن آهو مده از دست که او

            دوست را ضامن و فریاد رس روز جزاست

در دبستان رضا درس فضیلت آموز

           که دبستان رضا مکتب تسلیم و رضاست

سخن سوختگان سوزی و حالی دارد

           لیک سوزنده تر از هز سخنی شعر رساست

                         (قاسم رسا)