کمی آرام برو کم شود این خون جگری برده ای دل زهمه کاش زمن جان ببری من هنوزم به دلم مانده تماشات کنم چقدر زود شد ایام وصالت سپری با تنِ پر پر اکبر چه وداعی کردی بی عصا مانده ای و دست به رویِ کمری تک تکِ اهل حرم دست به دامان تواند سر پیری چقدر ناز تو باید بخری مثل زهرا به سرت شانه کشیدم ای کاش که نیفتد سر گیسوی تو دست دگری نا امیدم که تو را باز ببینم اما روی تل منتظرم تا که بگیرم خبری ساربان مینگرد بد به دلم افتاده می روی کاش که انگشتر خود را نبری چادر خاکی من را نتکان گریه نکن که مهیا شده ام بگذرم از هر گذری شاعر : موسی علیمرادی *اجازه بدید زبان حال بگم : داداش نکنه منو فردا تنها بزاری .. فردا با یه مشت اراذل و اوباش باید همسفر بشم .. داداش شنیدم شامی ها نقشه کشیدند منو میخوان ببرن مجلس نامحرما حسین ..* ته گودال پیکرش افتاد پیشِ چشمانِ خواهرش افتاد نیزه ای رفت سمتِ پهلویش ناگهان یادِ مادرش افتاد .. مادرش آمده گودال مچرخان بدنش استخوان هایِ گلویش ز قفا ریخت بهم جز نوکری به درگه میخانه ی شما کاری بلد نبودم و یادم نداده اند میخواستم که سر به سر کویتان دهم دیدم سرا بدان سر خود هدیه داده اند ای تشنه لب ، حسینِ من ... جان زینب ، حسینِ من ... داغ یعنی که شیرخوارت را جای گهواره بین گور کنی بند قنداقه اش به دستانت از کنار رباب عبور کنی هیچ داغی شبیه داغت نیست همه بر غربت تو خندیدند هیچ دردی فراتر از این نیست که به تل خواهر تو را دیدند تشنه بودی و جای آب اما نیزه ای در گلو فرو کردند .