ز سر بیرون نخواهم کرد سودایِ محمد را
نمی گیرد خدا هم در دلم جایِ محمد را

پس از عمری که چون پروانه بر گِرد علی گشتم
در این آیینه دیدم نقشِ سیمایِ محمد را

به بینایی امیرِ عرصه تجرید خواهی شد
کنی گر سرمه ات خاک کف پای محمد را

جهان را سر به سر آیینۀ روی علی دیدی
علی خود آینه ست ای دل تماشایِ محمد را

چطور آخر همین گوشی که جز دشنام نشنیده ست
شنید آخر به جان لحنِ دل آرایِ محمد را

چه باید گفت از آن شب،آن شب قدس اهورایی
که من با خویشتن دیدم مدارایِ محمد را

سگ کویِ علی هستم ولی دزدانه می بینم
علی بر سینه دارد داغ سودایِ محمد را

شاعر : یوسفعلی میرشکاک

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی
عشق محمد بس است و آل محمد