*بیایید با هم بریم مدینه،علی داره بدن ِ زهرا رو دفن میكنه،كسی نیست زیر ِ بغل علی رو بگیره،وقتی وارد قبر شد، بندهای بدن زهرا رو باز كرد به وظیفه عمل كنه،صورت زهرا رو روی خاك بذاره، دید هنوز صورت ِ زهرا كبوده.فاطمه ی من همه ی نشانه هارو برداشتم بچه هات نبینند، سجاده ات رو جمع كردم زینبت نبینه،همه ی علامت هارو برداشتم بچه هات نبینند،چادر ِ خاكیت رو جمع كردم، پیراهن سوخته ی سوراخ شده ی بین ِ در ودیوارت رو جمع كردم، فاطمه جانم، در ِ نیمه سوخته رو می تونم عوض كنم اما دیوار و چه كنم؟ زهرا جان:*

دلم چون تنگ می گردد تماشا می كنم زینب

كه بوی عطر تو می آید از این طفل ِ دوردانه

*زینبت هم مثل تو راه میره،زینبت مثل تو نماز می خوانه،فاطمه جانم... منهاج الدموع می نویسد:علی تا زنده بود وقتی تنها بود این جمله رو زمزمه می كرد و گریه می كرد:" أو تَضْربُ الزَهـراء وَ اَنا حَیٌ؟" آی مردم آیا زهرا زده شد و علی زنده ماند؟*