مباد کوبه­ ی در را کسی به در بزند چنان که نعره­ ی آن شعله بر جگر بزند

در انتظار نشسته ست پشت در هیزم که با اشاره ای آتش به خشک و تر بزند

به غیر خانه­ ی بانو کجاست در این شهر که جبرییل به آن لحظه سر بزند

(به قصد ضربه به او،تازیانه بالا رفت فرشته ها همه گفتند : وای اگر بزند ...)۲

* خودم دیدم که دشمن مادرم را .....*

(خدا کند که نبینند کودکان علی مقابل همگان دست بر کمر بزند ...۲

اگرچه بال و پرش را شکسته اند ولی۲ شده مجاب که در عرش بال و پر بزند۲

شاعر : سید علی رضا شفیعی