گوهرِ ولای تو به طینت من بود ای صَنمم
ذکر خوب نام تو ،عبادت من بود ای صَنمم

تو دلبر جانانه، من عاشق و دیوانه
تو شمع ولا و من، بر گِرد تو پروانه

هر زمانه سیر و مست، زِجرعۀ بادۀ نام توام
شاه عالمم که من غلامِ غلامِ غلامِ توام...

من مهر ولا دارم، گر بار خطا دارم
در روز قیامت هم ، شادم که رضا دارم

روشنیِ شمس و مَه، زِ آجرِ گنبد زرد رضاست
صحن با صفایِ او، مدینه و مکه و کربُبَلاست

بندۀ گدا کجا، که شامل لطفِ رضا بشود
عبدِ بی حیا کجا، که زائرِ کربُبَلا بشود

خجلت زده ام کردی ، از بس که کَرم کردی
از لطف گدایت را، راهیِ حرم کردی