خسته ام
مثه نوکری که صاحبش جوابش کرده
خسته ام
مثه آدمی که زندگی خرابش کرده
خسته ام
مثه مجرمی که دنیا آبروشو برده
خسته ام
مثه بی گناهی که حقشُ ظالم خورده

خسته ام .. خسته ام .. خسته ام ..

خستگی هامو کجا بیارم الاّ حرمت!
ای به فدای کرمت ..
خستگیم در میره با سجده به خاکِ قدمت
ای به فدای کرمت ..

بزار با خستگیم بیام آقا
من از خدا تو رو میخوام آقا
انقده دورِ دورِ دورم که
به تو نمیرسه صدام آقام

ای صاحبِ دلِ شکسته ابی عبدالله ..
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خسته ام
مثه نوجونی که دردِ یتیمی داره
خسته ام
مثه پیرِ مردی که زخم قدیمی داره
خسته ام
مثه بیماری که دکترش جوابش کرده
خسته ام
مثه جانبازی که شیمیایی آبش کرده

خسته ام .. خسته ام .. خسته ام ..

خستگی هامو تو راهِ اربعینت میبری
کی آخه ما رو میخری ..
در میره خستگی زائرِ تو با نظری
کی آخه ما رو میخری ..

چه خوبه خستگی تو را(ه)ت آقا
گرمیه راهِ کربلات آقا
همیشه حسرتِ ملائک هست
تاولِ پای زائرات آقا

ای صاحبِ دلِ شکسته ابی عبدالله ..
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خسته ام
مثه‌اون پایی که هیچ موقع به‌مقصد نرسید
خسته ام
مثه اون که اربعین به هر دری زد نرسید
خسته ام
مثه شونه ای که زیرِ بارِ غم شکستنش
خسته ام
مثه حرمتی که مردم با ستم شکستنش

خسته ام .. خسته ام .. خسته ام ..

خستگی هام به فدایِ خستگیه خواهرت
ای فدایِ زخم سرت ..
خسته شد بس که دوید تو بیابونا دخترت
ای فدایِ زخم سرت ..

به خستگیه پایِ اولادت
به زخم پیشونیه اجدادت
ما خیلی تو دنیا صدات کردیم
ما رو قیامت نبر از یادت

ای صاحبِ دلِ شکسته ابی عبدالله ..