ای تجّلای حیّ داور ما
ای سلیمان مُلک باور ما
ما غلامان خانه زاد توائیم
سایه ات کَم نگردد از سَرمان
مِهرت آن رود تا ابد جاریست
روی عقل و روان و پیکر ما
گر چه در بی کسی نبوده کسی
مثل مادر انیس و یاور ما
پیش دریایِ مهربانی تو
قطره هم نیست مِهر مادر ما
هر که شیداترت گرامی تر
روز محشر به چشمِ داور ما
شکرُلله که از همان اول
کوثرت شد نصیبِ ساغر ما
شکرُ لله گذاشت دست خدا
راه عاشق شدن برابر ما
ما شدیم از ازل مسلمانت
تو شدی تا ابد پِیمبر ما
لعنت حق به آنکه نفرین کرد
به دل آرام ماه مَنظر ما
به خیالش سیاه شد حالا
رویِ خورشید شمس پرور ما
مَکر مَکرون کجا و مَکر خدا ؟
تیر دشمن کجا و سنگر ما ؟
وای از ان ساعتی که بگشاید
لب به حکم جهاد رهبر ما
میزند رنگ خون به قاره شب
هر کجا لانه زد لشکر ما
اندکی صبر تا سحر بِدمد
تا بیاید شکوه صفدر ما
اندکی صبر تا جهان گردد
مُلک شاهَنشه مُظفَر ما
میرسد دست صاحبش روزی
بِیرق رهبر دلاور ما
می نشیند به بار خونِ دلِ
مادرانِ سعید پرور ما
کف پا به دیده ی تر ما
اَلعجل اَلعجل عَزیزَالله
اَلعجل ای امیدِ آخر ما