تو خورشید خورشیدایی؛ تو نوری، فوق نوری
تو حاکم به ماسوایی؛ تو نزدیکی و دوری
تو رؤیای قلب مایی؛ تو شیرینی و شوری

با نگاهِ مادر تو با دعای شیرخدا
آب و نون دنیا، سرِ سفره‌ی عطای تو بود

تارِ عنکبوتی که شد حافظ رسول خدا 
ریسه ی چراغونیه صحنِ با صفای تو بود 

«یا مولا مولا مولا مولا
یا اباالحسن مولا»

خودم هرکجا که باشم، قلبم پای ضریحه
بزرگا میگن: زیارت، با دل بیشتر صحیحه
خیال حرم، قوی‌تر از اعجاز مسیحه

درد و غم فراری میشن تا میپیچه بوی حرم
غصه‌هامو گم می‌کنم توی هیاهوی حرم

هردفعه وداع می‌کنم تا بیام به شهر خودم
برمی‌گردم امّا دلم برمی‌گرده توی حرم

«یا مولا مولا مولا مولا
یا اباالحسن مولا»

فراری ظلمت از نور؛ از خورشید تا می‌تونه
آخه قطره‌ی حقیر از اقیانوس چی می‌دونه
بقیّه میان و میرن؛ تو اونی‌که می‌مونه

کاش دلای مُرده یه‌بار طعم عشقتو بچشن
کاشکی با محبّت تو، باز دوباره زنده بشن

کاش اونایی‌ که ندیدن خواستنت چه‌ها می‌کنه
روزیشون بشه تو هوات، عاشقونه پر بکشن

«یا مولا مولا مولا مولا
 یااباالحسن مولا»