آه میکشه، جوونه ولی آه میکشه
خونِ دلش، چه جوری باید آروم بشه

بمیرم براش ..
 بی وفایی کم ندید از دنیا 
توی تب صدا میزد یا زهرا 

درو بستن، هلهله کردن
درو بستن، دست و پا میزد 
درو بستن، هی زمین می خورد 
مادرش رو، هی صدا میزد

 «واویلا ابنُ الرضا»

 آه میکشه، داره زیرِ لب آه میکشه
 از بچگی، همه روز و شب آه میکشه

 بمیرم براش..
 هر دقیقه روضه خونه انگار
 با نفس هاش میگه مادر هر بار

 پریشونه از غمِ کوچه روضه خونه واسه ی زهرا 
میگه مادر پشت در اومد دیگه روضه بازه از اینجا
 گوشواره شکسته شد دست مولا بسته شد
 

خشک لباش سیاهی میره چشماش خدا
تِشنَست ولی میخونه برای کربلا
 
بمیرم براش...
 پیش چشمش خیمه ها آتیشه 
بین گودال قتلگاه خون میشه

اهلِ خیمه..
 چشم به راه بودن بی سوارِ ذوالجناح اومد
 نا نجیبِ..
 نا مسلمونی دخترا رو بی هوا میزد

 «واویلا به کربلا»