دشت، دشتِ خون است؛
پنجه در خون خصمِ دون است!

سینه خون است خیمه خون است؛
پیکرِ پاکِ علمدار غرق خون است

آمده خیمه حسینم؛ قد خمیده قد خمیده
یا اباالفضل!
آه بر لب اشک در چشم؛ رنگ رخسارش پریده یا اباالفضل!

بعد عباسِ رشیدش؛ از دو دنیا دل بریده
روحِ سقا در خروش و جسم سقا آرمیده!

جان تو جان حرم بود؛ ای که حالا نیمه جانی
یا اباالفضل!
بود امیّدم تو امشب؛ پیش این طفلان بمانی یا اباالفضل!

شعله بر دریا کشیدی؛ تا خودت جان بمانی...
تا کنار مشکِ پاره؛ در دل میدان بمانی

ماه نیمه جان است؛ پیش او شاه قد کمان است!
قد کمان است نوحه خوان است؛فکر چَشم
بی قراره کودکان است

ای برادر رفتی و من؛ بی پناهِ بی پناهم
یا اباالفضل!
دشمنم من را ز هر سو؛ دوره کرده بسته راهم
 یا اباالفضل!

رفتی و تا ساعتی بعد؛ من میان قتله گاهم...
بی تو زیر دست و پای این سپاه رو سیاهم...

آه از جدایی؛ از نجف آید صدایی!
تو یل خونِ خدایی؛ حیدر شاهِ غریب کربلایی