این مرقد بهشتی، شد اعتبار دنیا
بالا سر ضریحش، پیچیده بوی زهرا

تو بیقراری، قرارمونه
کریمه‌ی قم پناهمونه

ای پناهِ اهل عالم، من به تو پناه آوُردم
رو سیاهم و شرمنده، کوهی از گناه آوردم

من به تو پناه آوُردم...

دلتنگتم رضا جان، بی‌تابتم برادر
کاشکی تورو ببینم، این لحظه‌های آخر

دیگه نمونده، برام تَوُونی
ولی ندارم، اَزَت نشونی

من بدون تو غمگینم، من بدون تو دلگیرم
من بدون تو بی‌تابم، من بدون تو می‌میرم

 من بدون تو می‌میرم...

تنها شبیهِ مادر، افتاده کُنجِ بَستر
دل‌خون و بیقراره، از دوریِ برادر

خواهرِ امّا، غمی ندیده
ندیده رو نی، سرِ بریده

یاد عمه جانش زینب، روضه‌ی وداع می‌خونه
این دمای آخر بازم، چشم براهه و گریونه

من بدون تو می‌میرم...