به خود می پیچد مادر از درد
در این کوچه ی ساکت و سرد
چه کرده با او دست نامرد
خدایا

کسی در کوچه یار من نیست
کسی تنهاتر از حسن نیست
دگر شوقی در جان و تن نیست 
خدایا

روی خاک..
مزن این همه پیش چشمم پرپر
بیا ای تو دردت به جانم مادر
از این کوچه بُگذر... ازاین کوچه بُگذر

چه شد که دستم از تو شده جدا
فتاده ای تو روی زمین چرا
برس به داد تنهاییم خدا

«وای از روی نیلی فاطمه»

نبودی بابا من شکستم
نیامد کاری از دستم
ز روی تو شرمنده هستم 
علی جان

نگویم من از آن چه دیدم 
نگویم از آن چه شنیدم
از این غم بابا من خمیدم
علی جان

تاخانه...
به روی زمین هی نشست و برخواست
چقدر از خدا مرگ خود را می خواست
که خسته ز دنیاست..

پدر کجایی؟ افتاده از نفس 
شده برایش کوچه چُنان قفس
خودت به داد مادر بیا برَس

«به هرجامادری از شوق دست طفل خود گیرد
در این کوچه گرفته طفل دست مادر خود را»

آه از سیلی از صورت کبود
افتاد از پا دنیای مرتضی
وای از درد و غم های مرتضی

«وای از روی نیلی فاطمه»