آروم آروم از این زمونه، مادر رفت شبونه
زده اشکام جوونه، خدا میدونه

مدینه دیگه بخوابه، خواب که واسه ما عذابه
زندگی بی تو سرابه، خدا میدونه

شکسته پر شد مادر، بی بال و پر شد بابا
شکسته تر شد مادر، تنهاتر بابا

دلخوشی نمونده واسه دنیام، مادر
روشنی نمونده واسه چشمام، مادر
همدمی نمونده واسه بابام، مادر

شده نمازات نشسته، با پهلوی شکسته
شدی از دنیا خسته، خدا میدونه

داری میری توو جوونی، دل مارو می‌سوزونی
چرا شدی قد کمونی، خدا میدونه

نداره مرهم مادر، گرفته ماتم بابا
آب میشه نم نم مادر، غرق غم بابا

ای جوابِ هر سلام بابا، مادر
بی تو میشه بی سپاه و تنها، مادر
سر میذاره بین چاه غمها، مادر، مادر

منو دیگه برده ناله‌ات، تنِ مثِ باغ لاله‌ات
تا روضه‌ی سه ساله‌ات، خدا می‌دونه

سر بابا روبروش بود، همونی که آرزوش بود
چه بغضی تو گلوش بود، خدا می‌‌دونه

چی‌شد سرت ای بابا، بریده شد کی بابا؟
تو ما رو می‌دیدی از، روی نِی بابا

بارِ تازیونه‌ رو کشیدم، بابا
اما طعنه‌هایی که شنیدم، بابا
از نگاه شامیا بُریدم، بابا

دل خوشی نمونده واسِ دنیا، بابا
روشنی نمونده واسِ چشمام، بابا
این‌دفعه منم می‌رم با بابام، بابا

«ابا عبدالله، حسین ثار الله...»

شاعر و نغمه پرداز: اکبر شیخی