صلی  الله علیک یا ابا عبدالله 

بریم کربلا، پایین پای ابی عبدالله، کنارِ قبر میوه دلش علی اکبر علیه السلام. همون آقایی که وقتی روانه میدان شد بابا محاسن سفیدشو رو دست گرفت.صدا زد.."اللَّهُمَّ اشْهَدْ فَقَدْ بَرَزَ إِلَيْهِمْ غُلَامٌ أَشْبَهُ النَّاسِ خَلْقاً وَ خُلُقاً وَ مَنْطِقاً بِرَسُولِكَ وَ كُنَّا إِذَا اشْتَقْنَا إِلَى نَبِيِّكَ نَظَرْنَا إلیه ..."

یعنی خدا شاهد باش رفت به طرف این قوم جوانی که شبیه ترین مردم به رسول تو بود، هر وقت مشتاق نگاه پیغمبر میشدیم، نگاه به چهره علی می کردیم ..
امان از اون لحظه ای که صدای ناله ی اشبه الناس به رسول خدا رو،شنید حق داشت از اسب زمین بیفته.. نوشتن "فَسقط الحسین من فَرسه، فَجَلس علی التُراب فصاح سبع مرات ولدی علی" حسین ،حسین ،حسین جانم..*

خیز از جا، آبرویم را بخر
عمه را از بین نا محرم ببر
حسین.......