بِسْمِ اللّهِ النُّورِ، بِسْمِ اللّهِ نُورِ النُّورِ، بِسْمِ اللّهِ نُورٌ عَلى نُورٍ، بِسْمِ اللّهِ الَّذى هُوَ مُدَبِّرُ الاُْمُورِ، بِسْمِ اللّهِ الَّذى خَلَقَ النُّورَ مِنَْ النُّورِاَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى خَلَقَ النُّورَ مِنَ النُّورِ

زمین بدون تو گم می کند بهارش را
گرفته است جهان از تو اعتبارش را
خدا به خاطرِ تو آفریده عالم را
سپس سپرد به دستِ تو اختیارش را

در شبِ معراج از حقیقت خلقت
پرده ز رازی گشود خالقِ اکبر
گفت به احمد نیافریده ام افلاک
جز که برای تو ای رسولِ مظفر 

باز رسید این ندا که خلق نکردم 
ذات تو را جز برای حیدرِ صفدر
هم که نیاورده ام تو را و علی را
الّا بر فاطمه، بتولِ مطّهر

برای آدمیان جا نمانده وقتی که
احاطه کرده هزاران مَلک مزارش را
هر آن که نوکریِ نوکران او را کرد

به قولِ اهل خِرد بسته است بارَش را
به فرض کلِّ درختان قلم شوند، قلم
چگونه وصف کند حُسن بی شمارَش را

تو رو زدند و علی مانده بود در آن بین
چگونه حفظ کند بغضِ ذوالفقارش را

علی که دید ولی کاش بعد از این دیگر
میان شعله نبیند کسی نگارش را