آسمان تشنه ی نجوایت 
کنج زندان شده دنیایت
اشک چَشمت شده تسکینت
گشته سجاده ات مأوایت 

چَشمت روشنی بر عالم بخشید
فی قَعرِ سُجون نورَت می‌تابید 

از مِحنت سوخت جسم و جانَت
افطارِ تو شد اشک چَشمانت 

«مولای من، مولای من، یا موسي بن جعفر» 

توبه بر لب نگهبان برگشت
کافِر آمد مسلمان برگشت
از شکوهت زنِ رقاصه
از حضورِ تو گریان برگشت

عَطر تو نماند در زندان محصور
کِی گم می‌شود در تاریکی نور

زنجیرِ غم دستت را بست
بالِ پرواز تو اما باز است

«مولای من، مولای من، یا موسي بن جعفر» 

بر سرم سایه ی دستانَت
بر دلم چِشمه ی احسانَت
باب حاجاتِ عالَم باشد
جانِ من نذر فرزندانَت

شد میعادِ این دل های مشتاق
مشهد کاظمین قم شاهِ چراغ

بر دست تو چَشمان ما
مدیونِ لطف تو ایران ما

«مولای من، مولای من، یا موسي بن جعفر»