شب جمعه می وزه تو حرم یه عطر سیب
می‌گیره همین شبم دل نوکرت عجیب

میره هرکسی حرم به خدا که می‌شه دلش حزین
شب جمعه زائرت مادرته و امِّ بی‌بنین

همه فکر و ذکرِ نوکرته یه سلام همین آقا
بره رو به رو ضریح و بذاره سرش رو رو زمین

به تو آقا بدهکارم منم اونی که بیمارم
ولی دل که آقا دارم شده عمری آقا کارم
از غم دوری می‌بارم سر رو تربت که میذارم

«امون ای دل  امون ای دل..»

می‌خونی با یک نگات غم چشمای تَرو
کی می‌دونه بهتر از شما حال نوکرو

وقتی روضه های قتلگاهت آقا می‌شه قاتلم
دیگه دردِ دوری از حرمو بذارم کجا دلم

کاشکی باشمو ببینم آقا با دعای مادرت
یه سفر با مادرم بشه زیارتِ تو شاملم

تو که آقا سوام کردی واله و مبتلام کردی
عاشق کربلام کردی پس خودت من رو راهیم کن
آقا بازم هوائیم کن منو کرب‌وبلائیم کن

«امون ای دل.. امون ای دل»

شعر و سبک: کربلایی محمدجواد حیدری