تا ببینم رحمت پروردگار خویش را
میشمارم باز جرم بی شمار خویش را

روز و شب فرقی ندارد پیش من چون با گناه
تیره کردم آسمان روزگار خویش را

هر زمستان رفت آمد یک زمستان دگر
چون به دست خود خزان کردم بهار خویش را

هیچکس مانند تو خیر و صلاحم را نخواست
کاش دستت میسپردم اختیار خویش را

از همان روز ازل باید خدایی میشدم
در حریم یار میجُستم دیار خویش را

کاش دست مهربانت سایه بان من شود
تا بپوشانم خطای آشکار خویش را

صحبت از عفو و بزرگی و کرامت میشود
تا به سمت تو می اندازم گذار خویش را

تو یقینا میشناسی خوبتر از من مرا
من نمیدانم صلاح کار و بار خویش را

عهد میبندم نباشم غافل از اعمال خود
باز یادم میرود قول و قرار خویش را

کاش میفهمیدم این آلوده دل من نیستم
حال که عمری کشیدم انتظار خویش را

بسکه سر زد از من رسوا خطا و اشتباه
عاقبت از دست دادم اعتبار خویش را

پیله کرده نفس اماره به جسم و روح من
کاش روزی بشکنم قفل حصار خویش را

آبرو بخشیدی و من آبرو بردم فقط
در میان خلق کم کردم عیار خویش را

خواب غفلت آمد و خود را به چشمم عرضه کرد
در عوض دادم دل شب زنده دار خویش را

چند قطره اشک و دست خالی و چشمان تر
با خودم آورده ام دار و ندار خویش را

بین زندان گناهم یاد تو افتاده ام
تا مگر پیدا کنم راه فرار خویش را

یا اله العالمین اغفر ذنوبی بالحسین
هر چه باشم روی لب دارم شعار خویش را

شاعر: مجتبی خرسندی