پر میزنه تا به شما کبوترونه دل من
دلم میخواد باز بخونم این دو بیتو واسه رضا

مستی شب میلاد تو ایراد نداره
برق چشاتو تیشه ی فرهاد نداره

قصر همه حکام جهانو که بگردی
دربار کسی پنجره فولاد نداره

نشسته دلم در حریم رضا
که سایه ی بالاسریمه رضا

خدا نون سفره ی ما رو فقط
سپرده به دست کریمِ رضا

«السلطان اباالحسن» 

منم توی راه رضا، عمری در پناه رضا
شاهیِ تو جای خودش، خادمتم شاهِ رضا

رنگی بزن امشب به شب تیره ام ای ماه
تا بلکه مشخص بشود راه ز بیراه

جارو زده ام با مژه چشمان خودم را
چشمم شود از یُمن قدوم تو قدمگاه

پنجره فولادت امید منه
گنبدت رو دست خورشید میزنه

سقاخونه ی تو مستم میکنه
ضریحت دلم رو از جا میکنه

«السلطان اباالحسن »

سرنوشتمو تا ابد خدا گره زد با رضا
شوق پابوسی با منو، برات مشهد با رضا

او ضامن آهوست که گیسوش کمند است
در محضر این شاه گدا شاه پسند است

افتادگی آموز اگر طالب فیضی
هرگز نخورد آب زمینی که بلند است

آمدم ای شاه پناهم بده
خط امانی ز گناهم بده

هر چه صله دادی قبوله ولی
به ما برات کربلا هم بده

«السلطان اباالحسن»