* بریم در خونه ی امام رضا، انقدر زهر به بدن مبارکش اثر کرد، اباصلت میگه از منزل تا کاخ مأمون ملعون راهی نبود، اما پنجاه بار نشست و بلند شد،" یَتَمَلمَلُ تَمَلمُلَ السَّلیم" مثل مارگزیده به خودش میپیچید. وقتی از مدینه میومد میدونست دیگه برنمی‌گرده، آخه بی بی ها زن ها دورشو گرفتن، فرمود: برا من گریه کنید. آقا گریه پشت سر مسافر خوب نیست. فرمود: اون مسافری که امید برگشت داره، یه چیزی تو دلم داره خلَجان میکنه، یا امام رضا، وارد منزل شد.

 شیخ صدوق همه ی جریانو در عیون اخبارالرضا نقل کرده، اباصلت در ها رو ببند کسی رو راه نده، در های منزل و بستم یه وقت دیدم یه آقازاده وارد منزل شد، "اشبهُ الناس بالرضا" چقدر شبیه آقامه، ای آقازاده من همه ی در ها رو بسته بودم چطور وارد منزل شدی؟ ای اباصلت! اون خدایی که من رو از مدینه به طوس آورد، از در بسته رد میکنه.

 اومد بالای سر بابا، سر بابا رو به دامن گرفت، "و ذمَّهُ الی صدرِک" پدر و پسر سینه به هم چسبانیدن، یا امام رضا خودت فرمودی:" یابن الشّبیب اِن کُنتَ باکیاً لِشَئ فَابکِ لِلحسَین" اگه خواستی برا چیزی گریه کنی برا حسین گریه کن.

 اما کربلا کار برعکس شد، پدری آمد بالای سر پسرش، اول نگاه کرد، علی!" علیَ الدنیا بعدَکَ العفا" دلش راضی نشد، کنار جوانش نشست، خاک ها رو از صورت علی کنار زد، دلش راضی نشد،" فوَقَعَ خَدَّهُ علی خَدِّه" صورت به صورت جوانش گذاشت، آخر روضه ست؟ نه، علیِ اکبر! بابای تو آمد صورت به صورتت گذاشت، نبودی ببینی یه ساعتی یه لحظه ای عمه جانت آمد گودیِ قتلگاه... سری در بدن نداره، لب ها رو به رگ های بریده گذاشت، یه وقت صدای یه بانوی قدخمیده بلند شد،" بُنَیَّ قَتَلوکَ ذَبَحوکَ و مِنَ الماءِ مَنَعوک"  حسین.....*