"اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ (اَبَداً) ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ
اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ..وَ مَا خَصَّنَا بِهِ مِنْ وِلایَتِکُمْ طِیبا لِخُلُقِنَا وَ طَهَارَةً لِأَنْفُسِنَا وَ تَزْکِیَةً لَنَا وَ کَفَّارَةً لِذُنُوبِنَا" السَّلَامُ عَلَى مَحَالِّ مَعْرِفَةِ اللَّهِ.وَمَساكِنِ بَرَكَةِ اللّٰهِ، وَمَعَادِنِ حِكْمَةِ اللّٰهِ، وَحَفَظَةِ سِرِّ اللّٰهِ، وَحَمَلَةِ كِتابِ اللّٰهِ.."

هرکه شد در روضه‌ها گریان و مضطر بیشتر
می‌شود آسوده دل فردای محشر بیشتر

رزق اشکم با گناهان زیادم کم شده
توبه کردم تا شود رزقِ مقدَّر بیشتر

می‌خرد دَرهم تمامِ نوکرانش را حسین
می‌شود اما مقرَّب دیده‌ی تَر بیشتر

هرکسی بارِ گناهانش سبک‌تر می‌شود
می‌کِشد در آسمان کربلا پَر بیشتر

من به جز روضه ندارم سرپناهِ دیگری
گر جوابیم نگیرم میزنم در بیشتر

روی در خونِ سر انگشت مرا میبینی
خانه ات را کسی اندازه ی من در نزده

چاره‌ی کارم فقط رفتن به سوی کربلاست
هرچه ماندم دور از او دل شد مُکَدر بیشتر

در تمامِ لحظه‌های زندگی محتاجم و 
می‌شوم محتاج‌ِ او دَم‌های آخر بیشتر

می‌وَزد با یا حسینِ روضه‌خوانان بوی سیب
با بُنَیَّ می‌شود روضه معطر بیشتر

گرچه محزون می‌شود در داغِ فرزندش پدر
شعله‌ور خواهد شد اما قلب مادر بیشتر

شاعر: سجاد امیدیان