کشتن عموت و واقعا، زدن گلوت و واقعا
جای پَرِ قنداق خون، گرفته روت و واقعا

دیگه بریدم واقعا، خیری ندیدم واقعا
راستی دارم میرم سر خاکِ شهیدم واقعا

آروم بخواب طفلِ نخورده آبم
کاش شبِ جمعه‌ها بیای به خوابم

خواب ببینم آب میدی دست مادر
پیشم عروسِ من نشسته مادر

«علی لا‌ی‌لای، علی لای‌لای»

آبت ندادن واقعا، چه جوری شادن واقعا
اگه بیان سمتِ حرم، چقدر زیادن واقعا

بابات بُریده واقعا، رحمی ندیده واقعا
هنوز نمیشه باورم، مِنَّت کشیده واقعا

حسین که حرفِ التماس و میزد
حرمله داشت تیرِ خلاص میزد

این لحظه‌ی شرمندگیِ مرده
هی یه قدم میره و برمی‌گرده

«علی لا‌ی‌لای، علی لای‌لای»

شاعر: محمد اسدالهی