آمده تا سخن از چشم خود آغاز کند
دهمین پنجره را سمت خدا باز کند
 
تا که یک پرده، خدا را به من ابراز کند
جگر شیر بیارید که اعجاز کند

دهمین مرتبه خورشید قیامت را دید
علی آخرِ دنیای امامت را دید 

رد پایش همه جا قبله‌نما می‌‌سازد
خطی از جامعه‌اش، جامعه را می‌‌سازد

خادم خانه‌اش از خاک، طلا می‌‌سازد
کرمش نیز به شدت به گدا می‌‌سازد

بی سبب نیست اگر عادتش احسان شده است
نوۀ ارشد آقای خراسان شده است

برسرم سایۀ ایوان طلایی دارم
گوشۀ صحن عجب حال و هوایی دارم

از سر سفرۀ او نان و نوایی دارم
سامرایی‌ام و عادت به گدایی دارم

سامرا، کرب و بلایی به نظر می‌آید
این دو شش‌گوشه، به دنیا چقدر می‌آید

شاعر: مجید تال

شیعیان تا به ابد بر سر پیمان هستند
تو اگر امر کنی گوش به فرمان هستند

صف به صف لشکرت از مردم ایران هستند
که به فرماندهی شاه خراسان هستند

سخت، سیلی زده بر بی ادبان با ادبش
هر که لبیک علی النقی آید به لبش