مُحرمم، حاجی ام و کعبه‌ی من این حرم است
سائل خانه‌ی سلطان همه جا محترم است 

خادمان بر من آلوده بفرما زده‌اند
پرده پوشی همه جا شیوه‌ی اهل کرم است

دست روی سرمان میکشی آقا تک تک
شاهدِ گفته ام این اشک دو چشم ترم است

از درِ صحن رسیدم به ورودی ضریح
حس نمودم نظر مرحمتت دم به دم است

دیدم ایوان تو و یاد نجف افتادم
زائر قبر تو با صحن علی هم قدم است

پای گلدسته ی تو ناله زدم آه، حسن!
پسر ارشد زهرا که بدون حرم است

هر زمین خورده بداند که فقط چاره ی درد
صحبت از چادر خاکی شده وقت قسم است

همه دلشوره ی من ماه محرم باشد
به دعای تو سر شانه ی نوکر علَم است