ما کشته ی توییم به جز این گُمان مکن
پروانه های سوخته را امتحان مکن

القصه ما برای تو باید که جان دهیم
فکری برای آخر این داستان مکن

اینجا کسی به غیر تو ما را محل نداد
ما بنده ی توییم فراموش مان مکن

میسوزم از حرارت عشقت مرا ببوس
سر رشته ی محبت مان را نهان مکن

شرمنده ام که دل سببِ رنجش تو شد
صد بار گفته بودمش اینجا فغان مکن

از گَرد راه آمده ام، خوش نشسته ام
دیگر غبار روبی از این آستان مکن

 *از امشب دیگه آب رو به روی
 بچه های حسین میبندن..*

از آب هم مضایقه کردند کوفیان
خوش داشتند حرمت مهمان کربلا

ما پای روضه ی عَطَشَت آب می‌شویم
ای تشنه، روی خود طرف آسمان مکن

تنها پناهِ مانده ی در راهِ یا حسین 
من سوختم به پای لبت آه یا حسین

* بچه وقتی تشنه اش باشه خوابش نمیبره....چند تا خیمه زدن، یه خیمه، خیمه ی زینبه، یه خیمه خیمه ی آقا ابی عبدالله ست، یه خیمه خیمه ی اصحابه، یه خیمه خیمه ی ربابه، اما یه خیمه از همه جلوتره اون خیمه ی ابالفضله...یعنی هر کی میخواد به سمت حسین بره باید از عباس گذر کنه، اما هیچکدومِ این زنا تو خیمه ی خودشون نیستن، همه جمعن تو خیمه ی رباب، یکی میگه علی رو بدید من آرومش کنم....*

رقیه نازش می‌کنه، بخواب گلِ بهارم
داداش کوچولو آب میخوای از چشام آب میارم