رو دامنم بخواب، دلم پر از غمه
کجا بودی مگه، موهات چرا کمه

سوخته موهات بابا، شبیه دخترت
خمیده راه میرم، شبیه مادرت

سوخته رسیدی...
انگاری صدای گریه امو شنیدی
کاشکی واسم یه عروسک میخریدی
سوخته رسیدی...

مادرت اومد..
اون شبی که نانجیب بهم لگد زد
هی میگفتم که نکش موهامو انقد

«مَنِ الَّذی أَیتَمَنیٖ، بابا بابا...»

بابا نبودی زجر، شکسته پهلومو
تو دست دخترش، دیدم النگومو

بس که سیلی خوردم، اسمم از یادم رفت
گوشوارم رو بابا، من خودم دادم رفت

حالم خرابه
روی دست لاغرم جای طنابه
مگه جای ما توی بزم شرابه

شدیم گرفتار
تو، تو گودال بودی و ما هم تو بازار
دورمون حلقه زدن یه عده اغیار

«مَنِ الَّذی أَیتَمَنیٖ، بابا بابا...»

شعر و سبک: علی رضا عابدی