گریه کردی پسرم
من بمیرم تو دیگه مَردی،پسرم

حسنم،گریه نکن!
دنبال گوشواره نگردی پسرم

چیزی نشده...
فقط یه کم خاکی شده چادر من
گریه نکن...

چیزی نشده...
فقط یه کم سنگین شده سرم حسن
گریه نکن...

آتیشم میزنه اشک چشات ای مادر! 
دارم می میرم از بغض صدات ای مادر!

«گریه نکن ای مادر...!»

غصه خوردی پسرم
توی اون کوچه آخه مُردی پسرم

حسنم! غصه نخور...
دیدی منو خونه آوردی،پسرم؟

چیزی نشده...
فقط یه کم دستم ورم کرده، همین!
گریه نکن...

چیزی نشده...
فقط یه هو دیدی که من خوردم زمین
گریه نکن...

آتیشم می زنه اشک چشات ای مادر!
دارم می میرم از بغض صدات،ای مادر!

«گریه نکن ای مادر...!»

چی کشیدی پسرم؟
سخته به والله هر چی دیدی،پسرم..
عاقبت می میری از طعنه هایی که
 شنیدی پسرم...

چیزی نشده...
فقط به هم خورده کمی تعادلم...
گریه نکن...

چیزی نشده...
فقط،یه کم برام قرآن بخون واسَم گلم
گریه نکن....

*حسنم چرا هرچی صدات میزنم‌جواب نمیدی؟چرا امشب آرومی حسنم؟..بیا جلو ببینم تو تاریکی نمیبینمت...صدا بلند شد..مادر!مادر! من حسینم نه حسن...*