سجاده ام معطر از بوی ربّنا بود
آنچه شنیده میشد از من فقط خدا بود

یک عمر آه و نفرین از این و آن شنیدم
تنها به جرم اینکه نفرین من دعا بود

دیشب برای مردم تا صبح گریه کردم
ای کاش یک نفر هم یک دم به فکر ما بود

طفلان من به جای مردم گرسنه بودند
افطار خانه ی ما در سفره ی شما بود

امروز را نبینید، این بی حیا لگد زد
دیروز پشت این در جمعیتِ گدا بود

من هیچ شِکوه ای از بیگانگان ندارم
آنکه به حال و روزم خندید آشنا بود

من درد مرتضی را با جانِ خود خریدم
در راهِ عشق باید آماده ی بلا بود

دستم شکست اما من درد، حس نکردم
اسم علی دوا بود ذکر علی شِفا بود

رفتم برای مردم حجت تمام کردم
او را که میکشیدید او حجت خدا بود

ای کاش میشکستند این دست دیگرم را
اما به جای این دست آن دستِ بسته وا بود

با کفش های خاکی در خانه ام قدم زد
آن خانه ای که فرشش بال فرشته ها بود

ای کاش ماجرا را حیدر ندیده باشد 
وقتی سرم به در خورد، فضّه علی کجا بود؟

تازه میان کوچه قلبم به درد آمد 

*بعد از واقعه ی بین در و دیوار، بعد از اینکه صدا زد یا ابتاه، بعد از اینکه فرمود: "والله قُتِلَ ما فی اَحشائی"، بعد از اونی که اون جمعیت با بی حیایی اومدن وارد خونه شدن، بعد از همه ی اون بی احترامی ها..* 

تازه میان کوچه قلبم به درد آمد 
حیدر برهنه سر بود حیدر برهنه پا بود

تا قبر بردنم را همسایه ام نفهمید 
از بس که مردن من چون شمع بی‌صدا بود

از بس که قطره قطره بر پای تو چکیدم 
تابوت من سبک‌تر حتی ز بوریا بود

*این بدن رو کنار قبر دست بلند کرد امیرالمؤمنین، گفت آی زمین نگاه کن یه مشت پوست و استخون بیشتر از خانمم نمونده، یه خیالی از فاطمه ام مونده، آی زمین نکنه به پهلوی فاطمه ام فشار بیاری، یه ندایی از زمین بلند شد علی جان ما از مادر به فاطمه مهربان تریم، نگران فاطمه نباش..
هر جا هستی با همه ی وجودت بگو یا زهرا.. یا فاطمه یا زهرا*