بابُ المرادُ و در بزن، بابُ الجوادُ و در بزن
دلم غیر امام رضا، به هیچکی رو نمیزنه
خدا میدونه کاظمین، با مشهد مو نمیزنه

«مادرم همیشه اینو میگه ای خدا
پسرم، فدایِ پسرِ امام رضا»

بابُ المراد و در بزن
بابُ الجواد و در بزن 

اومد ولیعهدِ رضا، جوادِ آلِ مرتضی 
جواد آل فاطمه ست، همیشه داره عطر یاس
همه می‌گن مثل خود، جوونی امام رضاست
 
کَرَمش امید و آرزوی مردمه 
به خدا، که نفسِ ملیکه ی قمه

«مادرم همیشه اینو میگه ای خدا 
پسرم فدای پسر امام رضا»

کَرَم می‌ریزه از نِگاش 
هزار هزار حاتم گِداش

اسیر یک نگاهشن، تموم آسمونیا 
علی اکبر رضاست، خاطر خواشن ایرونیا

منی که، به روی لبمه حسین حسین 
به خدا، خونه ی مادریمه کاظمین مادرم

 «همیشه اینو میگه ای خدا 
پسرم فدای پسر امام رضا»