ازبس گناه بر دل خود بار میکنم
خود را میان حبس گرفتار میکنم

پل های بازگشت خودم را شکسته ام
دارم علیه خویش فقط کار میکنم

قلبی که جایگاه تو و اهل بیت توست
در حیرتم چگونه لجن زار میکنم

تو عاشقانه حاجت من را نمیدهی
من جاهلانه این همه اصرار میکنم

من بنده توام چه کنم دوست دارمت

*اینو‌ که دیگه دروغ نمیگم که باهمه
 آلودگیا دوسِت دارم.تومناجات شعبانیه هم میخوندیم،اگه منو به سمت آتیشم ببری،داد میزنم: انّی احبّک..*

من بنده توام چه کنم دوست دارمت
باشد بزن،دومرتبه تکرار میکنم

دنیا نشد ببینمش اما به روز حشر
سجده به پای حیدر کرّار میکنم

تشنه شدن بهانه ذکر مصیبت است
یاد حسین لحظه افطار میکنم

*ماها فکر میکنیم تشنه میشیم،حضرت میگه تشنگی جدّ ما رو اگه خدامیخواست بین همه مردم تقسیم کنه،همه به هلاکت میرسیدند...بیخود نیست اون لحظه آخر میگه: بس که لب تشنه بودیم آسمونو دود میدیدیم...*

«شنیده ایم که ازعطش 
شده کبودلبات حسین»

یاد مدافعان حرم آه میکشم 
گریه به یاد زینب و بازار میکنم

اصلا کسی به عمه ی ما ناسزا نگفت
سیلی بهمون زدن، نه نه انکار میکنم

دست خودم که نیست فقط دادمیزنم
وقتی که یاد مجلس اغیار میکنم

*اینطوری تازه امام زمان یه نگات میکنه .چون حضرت به این روضه یه تعصب خاص دیگه داره.گفت اقا کدوم روضه فرمودی براش خون گریه میکنم قتلگاه؟فرمود نه جدّمم بود بامن خون گریه میکرد.علقمه؟ عباس؟ نه اونم بود بامن خون گریه میکرد.همه را یکی یکی گفت حضرت فرمود: من برای اون ساعتی خون گریه میکنم که عمه مارو تو مجلس نامحرم
بردن..*