رضا نشست و به معصومه‌اش نگاه انداخت
چنانکه چشمه ذوق مرا به راه انداخت

خدا چه خوب ادا کرده حق مطلب را
به نام فاطمه آورده است زینب را

و ماه اول ذی‌القعده تا که پیدا شد 
دخیل‌های ضریح برادری وا شد

ببین که حضرت نجمه چه کوکبی آورد
برای شاه خراسان چه زینبی آورد 

مقامش آینه‌ای از مدارج پدر است 
عجیب نیست که باب الحوائج پدر است

برای تشنه لبان باده را به خُم آورد
مزار مادر خود را به شهر قم آورد

عجیب نیست که قم طعنه بر مدینه زده
که سنگ مادر سادات را به سینه زده

چه با شکوه به دستان خود عَلم دارد
از این به بعد بگو فاطمه حرم دارد

من فراری از این و آن بریده کجا
پناه چادر سر تا فلک کشیده کجا

مرا ببخش که شعرم برات زیبا نیست
به مدح فاطمه‌ها بهتر از علیها نیست

 تویی تو فاطمه مدح تو نیز قرآن است
برادرت به حقیقت علی ایران است 

ملجأ هر عاشق شیدا حرم
مرکز ثقل آسمان‌ها حرم
کریمه‌ای و کرمت مانع است 
کسی گدایی کند الا حرم

خاک تو را بغل گرفته زمین
حسرت ساکنان بالا حرم 
راستی با بال شکسته نشد
 باز که پرواز کنم تا حرم

خواسته‌ام که تا بسازی مرا
شعر اگر ساخته‌ام با حرم
با حرم تو فرق چندان نداشت
داشت اگر حضرت زهرا حرم

خواهرِ مظلومه سلطان طوس
فدای مهربانیت خواهرم
این همه دل داده اگر هست هست
علّت دلدادگی ما حرم۶