ای اشک اول و نفس آخرم حسین 
ای سایه ی کرامت تو بر سرم حسین 

من باورم شده که فدای تو میشوم 
باور مکن که بگذرم از باورم حسین 

تا بزم روضه های محرم ببر مرا 
در من بدم که آتش خاکسترم  حسین
 
دارد زبانه می کشد این روضه از دلم
گودال، تل، عطش، دل زینب، حرم، حسین

حالا برای پیرهنت گریه میکنم
با خواهرت کنار تنت گریه میکن

#شاعر: حسین خدایار

لب تشنه سر بریدن سلطان کربلا را
در خاک و خون کشیدن عطشان نینوا را 

ناله ی غربتی از کرب و بلا می آید 
حاجی عشق به میعاد منا می آید

راه را باز نموده همه تعظیم کنید 
پسر شیر جمل عبد خدا می آید 

محک عشق کجا بر سر سن و سال است 
کودک اما، یلی انگشت نما می آید 

کرسی عرش خدا گوشه ی گودال شده 
پا برهنه به ملاقات خدا می آيد 

*پاشو میکوبید زمین می گفت: عمه بذار برم..عمه مگه نمیبینی عموم غریبه کسی رو نداره..تا فرمود:"وَاللهِ لا أُفارِقُ عَمِّي" بخدا دست از عموم بر نمیدارم.دیگه دستهای زینبم شل شد عبدالله را رها کرد مثل تیری که از کمان رها بشه دوید به طرف عمو وقتی نگاه کرد دید بدن عمو مجروحه، صورتش پر از خونه..*

نه زره دارد و نه خود و نه شمشیر 
عجب چه کریمانه به معراج  دعا می آید
 
خیره شد برق نگاهم به نوک شمشیری 
بی هوا این لبه ی تیغ کجا می آید ؟

*تا دید داره  شمشیر به عمو میزنه این دو تا دستش رو بالا برد جلو شمشیر رو بگیر دستش قطع شد.وقتی این طفل خودش رو روی سینه ی عمو انداخت. گفت: عمو به دادم برس عمو ببین دستم رو قطع کردن نوشتن ابی عبدالله دستش رو بلند کرد نفرینشون کرد.

دست خود را سپر حنجر یارم کردم 
ته گودال سرم باز چه ها می آید
 
*دستی که سپر بشه در یاری ولایت دشمنان ولایت اون دست رو کوتاه میکنن دو تا دست هم کنار نهر علقمه قطع کردن 
یه دستی هم مدینه وقتی کمر بند علی رو  گرفت گفت نمیذارم علی رو ببرید. اون نانجیب صدا زد قنفذ....ای مادر...عبدالله وقتی دستش رو قطع کردن صدا زد یا اماه..*

سعی کردم که به پیش تو نیفتم به زمین 
اما قنفذ آنقدر زد انداخت ز پایم که نشد 

یه سری داره این روضه ی بی بی نمیدونم دقت کردی یا نه؟ هر چی زدنش یه بار نگفت علی.. هر چی زدنش یه ناله نزد. آخه میدونست اگه ناله بزنه جگر علی آتش میگیره..*
 
دلم بهر علی می‌سوخت چون قنفذ مرا میزد 
نگاه دردناکش بیشتر مرا می داد آزارم