چه زود از دست ما ، ماهِ خدا رفت
مَهِ تسبيح و تهليل و دعا رفت
مَهِ احيا ، مَهِ شب زنده داری
مَهِ روزه مَهِ صدق و صفا رفت
مَهی که بود از فيضِ سعادت
نَفَس ، تسبيح و خواب آن عبادت

مه يا نور و يا قدوس و يارب
شبش از روز و روزش بهتر از شب
خوشا آن روزه داران را که دائم
محبت بود در دل ، ذکر ، بر لب
به خلوتگاهِ شب اَختر فِشاندند
کميل و افتتاح و ندبه خواندند
✧✾═════✾🔶✾═════✾✧

مَهِ اَحيا مَهِ مولا علی بود ...
علی شمعِ دلُ و دل با علی بود
تو گويی با علی بوديم تا صبح
چه می گويم نفس ها يا علی بود
چه شد آوای يارب الکريمش
دعای يا عليُّ يا عظيمش

اگر چه عيدِ فيض و عيدِ نور است
اگر چه عيدِ شوق و عيدِ شور است
اگر چه عيدِ مجد است و سعادت
تمام عيدها روز ظهور است
بدون يار ، گل خار است ، خار است
گلِ نرگس اگر آيد بهار است