شب این خاک به نوری ازلی، محتاج است
چه بخواهد چه نخواهد، به علی محتاج است
 
شب‌روان نام علی را ز جگر می‌گویند  
ها علی وبشر کیف بشر می‌گویند
 
بنویسید زمین در قُرق «آل علی» ست
بنویسید که فردای جهان، مال «علی» ‌ست
 
بنوسید «علی» لات وهبل خرد شوند
هرچه بت هست به بازار دغل، خرد شوند
 
عقده‌ها را دم ایوان نجف خواهم برد
شکوه را محضر سلطان نجف خواهم برد
 
لب ما، زمزمه فاطمه را می‌گیرد
شیعه امروز تقاص همه را می‌گیرد
 
بازهم گفت: علی فزت و رب الکعبه
ده اسفند ولی فزت و رب الکعبه
 
مثل اجداد شهیدش به شهیدان پیوست
پیر این معرکه بر پیر جماران پیوست
 
دشنه بر سینه‌ی ما، آخر کارش زده‌اند
که علی را وسط دفتر کارش زده‌اند

بنویسید علی رفت ولی ما هستیم
ایل خیبرشکن بعد علی، ما هستیم
 
سوگواریم ولی مرد جهادیم هنوز
سر سوزن به کسی باج ندادیم هنوز
 
گرچه از آتش هجران علی می‌سوزیم
بنویسید به تاریخ که ما پیروزیم
 
باز هم عزّت ایران به شکوه آمده‌است
دشمن از غیرت مردم به ستوه آمده‌است
 
دست در دست خدا، راهی میدان شده‌ایم
سینه‌چاک سخن «پیر خراسان» شده‌ایم
 
راهی قدس شریفیم؛ مسیر آماده‌است
قرعه این‌بار به نام من و تو افتاده‌است
 
باید از ظلمت این حادثه‌ها رد بشویم
نکند در وسط راه، مردد بشویم
 
سهل بر دشمن خودکامه نخواهیم گرفت
مثل عبّاس، امان‌نامه نخواهیم گرفت
 
مثل عباس همه، تیر به مژگان گیریم
دست هم قطع شود؛ مشک به دندان گیریم

علم افتاد زمین و حرم از پا افتاد
دم آخر به روی دامن زهرا افتاد
 
تا که افتاد زمین؛ امّ‌بنین ریخت دلش
تا که پاشید جبین؛ امّ‌بنین ریخت دلش
 
به سرش خورد عمود و نفسش پرخون شد
وای از آن تیر که از پشت‌سرش بیرون شد
 
بر سر نیزه که کج خورد سرش؛ راست نشد
بعد عبّاس، حرم هم کمرش راست نشد