یه غصه توو دلم، شده دوباره قاتلم
چه آتشی شده، داره می‌سوزه حاصلم

تویی نگار من، امام اقتدار من
شهید تشنه لب، امام روزه‌دار من

مگه از آهنه، دلم برا تو میزنه
شهادتت آقا، هنوز دلم رو می‌شکنه
ایشالله خون تو، ریشه‌ی ظلم و می‌کَنه

« شهید تشنه لب، امام روزه‌دار من»

رسیدی کربلا، زیارتت قبول آقا
حالا چی کار کنیم، با جای خالی شما

چه جوری سر کنیم، زندگی رو بدون تو
چه طور ما زنده‌‌ایم، روی زمینِ خون تو

بیا دوباره باز، تکیه به اون عصا بزن
بازم رجز بخون، به دل دشمنا بزن
دلامون و ببر، خنده به روی ما بزن

« شهید تشنه لب، امام روزه‌دار من»

ببین که دخترات، زبون روزه پابه‌پات
میون مدرسه، فدات شدن همه برات

رقیه‌ها همه، به صف شدن توو همهمه
با زخم پهلوشون، دارن میگن یا فاطمه

کنار باغبون، همین جا زیر آسمون
یه گل نه صدتا گل، پَرپَر شدن میون خون
فدا شدن همه، به عشق صاحب الزمون

« شهید تشنه لب، امام روزه‌دار من»

تو رو که بوسیدم، نگفتی بار آخره
کجایی دخترم؟! این ناله‌ی یه مادره

توو خاک مدرسه، پِی تنت می‌گردم و 
نمیدونم باید، به کی بگم این دردم و

کجایی دخترم؟! که مادرت بیچاره شده
تو زیر آوار و، پدر تو آواره شد
کتاب و دفترت، خونی و پاره پاره شد

« حسین آقام آقام، حسین آقام آقام»

شاعران: محسن ناصحی و داوود رحیمی