تو رو گرفته از من این زمونه

*به امام حسین ما روضه رو میخونیم و میگذریم، نمیدونیم چه عشقی بین حضرت قاسم و امام حسینه، تو خصائص اومده، وقتی قاسم میخواست بره، امام حسین پشت خیمه بغلش کرد، انقدر گریه کردن جفتشون از حال رفتن*

تو رو گرفته از من این زمونه
بعد علی همه کسم رو گرفت 

نفس بکش نفس بکش عزیزم 
خس خس آخر نفسم رو گرفت 

پهلوت اگه زخمه برام عجیب نیست 
داغ مدینه دلتو گرفته 

نمیشه وایسم و تماشا کنم
دست سیاه کاکلتو گرفته 

برات بمیرم از تو انتقامِ
دلاوریِ حیدرو گرفتن

تو پا کشیدی روی خاک و از من
انگار دوباره اکبر و گرفتن

جای بابات خالیه که ببینه
گلم چقدر خوش قد و بالا شدی

چیشد تو اون شلوغیا که آخه
یه ساعته هم قدّ سقا شدی

این اشکی که میباره از نگاهم
بغض گلوی حسنه شکسته 

سرت شکسته نه فقط سر تو
شیشه ی عمر منه که شکسته 

دارم بالا سر تو دق میکنم
اگه صورت رو صورتت گذاشتم 
ع
شرمنده ی روی باباتم گلم
اندازه ی تنت زره نداشتم

با پَرِ سوخته پر زدی عزیزم 
میشه جوابمو بدی عزیزم 

چیکار کنم که پيش چشمای من
مثل عسل کِش اومدی عزیزم 

*آخ صدای ناله ی زن ها بلند شد، وا قاسما، ای حسین*