"السلام علیک یااباعبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک علیک منی جمیعا سلام الله ابدا ما بقیت و بقی اللیل و النهار و لا جعله الله آخر العهد منی لزیارتکم السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین" 

در هیئت حسینم و در هیئت حسن
در خدمت حسینم و در خدمت حسن
هم صحبت حسینم و هم صحبت حسن
من رعیت حسینم و هم رعیت حسن

دست کرم حسن شد و احسان حسین شد
روح و روان حسن شد و جانان حسین شد
قبله حسن، مساحت ایمان حسین شد
از ملت حسینم و از ملت حسن
 
در مجلس حسین و حسن روضه خوان خداست 
آقا حسین، امام حسن، ماسِوا گداست
اصل بهشت سینه زنی پای این دوتاست 
در جنتِ حسینم و در جنت حسن 

روح اذان حسین شد و ربّنا حسن 
کشتی حسین فاطمه شد، ناخدا حسن 
شیرینیِ حسین حسین است یا حسن 
در یاحسین ریخته شد لذت حسن 

پیر نجف حسینیه را تا درست کرد
زینب گریست، ماتم عظمی درست کرد
زهرا غذای هیئت شان را درست کرد
نان حسین خورده‌ ام از برکت حسن 

یک روح در میان دو تن بوده از قدیم 
پایین پای این دو وطن بوده از قدیم 
صحن حسین صحن حسن بوده از قدیم
پس خاک کربلاست همان تربت حسن 

*یادت باشه هر وقت رفتی کربلا، یه گوشه بشین خودت برا امام حسن روضه بخون، زائرا حاجیا میگن بقیع یه حال و هوایی بود، قدیم اینطوری بود، قدیم از ایران کاروان میرفت، بقیع رو زیارت میکردن بعد میرفتن کربلا و میومدن ایران، گفت دیدم گوشه ی حرم امام حسین یه ایرانی نشسته یه شمع روشن کرده داره گریه میکنه، هی میگه قربونت برم حرم نداری، قربونت برم زائر نداری، گفتم این چه حرفیه میزنی؟ آقا حرم داره، من تو مدینه بودم، نذر امام حسن داشتم، گفتم یه شمع روشن کنم، تا شمع روشن کردم شرطه ها منو زدن، حالا اومدم تو حرم امام حسین نذرمو ادا کنم، دارم با زبون بی زبونی میگم حسین جان داداشت خیلی غریبه، همه ی قفل های بسته ی تو این عالم کلیدش دست یه نفره، اونم مادره، مگه میشه تو زینبو صدا بزنی، حسینو صدا نزنی؟ مگه میشه اسم امام حسن بیاد اسم مادرش نیاد؟  اما غریب اون کسی نیست که حرم نداره، غریب اون کسی نیست که زائر نداره، غریب اون کسیه که جلو چشمش مادرشو بزنن، نتونه کاری کنه، آخ مادر، زمزمه کن بگو آخ مادر*

یا رب نصیب هیچ غریبی دگر مکن
دردی که گیسوان حسن را سپید کرد
با صد امید حامی مادر شدم ولی 
سیلی زنی امید مرا ناامید کرد