قسم به خاک بیابان سیدالشهدا 
شفاست دست به دامان سیدالشهدا 

خدا گواه دوای هزار و یک درد است 
غذای سفره ی احسان سیدالشهدا 

فقط به ما نه، به زرتشتی و به بودایی
رسیده لطف فراوان سیدالشهدا 

*جانم به این حسین، که همه نوع عقیده ی فکری سیاسی رنگی همه رو دور هم جمع کرده، قربونت برم، اون از زهیرت، اون از بُرِیرت، اون از وهب نصرانی*

اگر که در پی دنیای امن می‌گردی 
بیا به روضه ی رضوان سیدالشهدا 

اگر که طالب فیضی بیا دمی بنشین
کنار پیر غلامان سیدالشهدا 

به چشم‌های خودت امر کن که گریه کنند
برای پیکر عریان سیدالشهدا 

سلام لحظه ی افطار و موقع سحرم
به ساحت لب عطشان سیدالشهدا 

* امشب برا اون پدربزرگا، نسل های قبل دعا کن، نون حلال دادن تو امروز میتونی بگی حسین، مادر شیر پاک داده تو میتونی بگی صلی الله علیک یااباعبدالله، قدیمیا یه کتیبه هایی میزدن یادشون بخیر، میزدن:*

این حسین کیست که عالم همه دیوانه ی اوست
این چه شمعی ست که جان‌ها همه پروانه ی اوست 

همینطوره، از آدم تا خاتم همه برا حسین گریه کردن، حسین جان تو کی هستی آقا؟ داستانشو هزاران بار گفتم، چند هزار سال گریه کرد آدم ابوالبشر، بخشیده نمیشد، عاقبت جبرئیل گفت من میتونم بهت یه چیزی یاد بدم خدا رو به این پنج نور قسم بده، شروع کرد براش گفتن، آدم، یا حمید بحق محمد، یا عالی بحق علی، رنگ و روی چهره ی آدم پرید، یا فاطر بحق فاطمه، ضربان قلبش بیشتر شد، یا محسن بحق الحسن، اما همچین که گفت یا قدیم الاحسان بحق الحسین زد زیر گریه، گفت جبرئیل این آخریه کیه که اینجوری دلمو سوزوند گریه م گرفت؟ صدا زد آدم این نوه ی پیغمبر آخرالزمان حسینه، چه اسم قشنگی داره، چرا انقدر غم انگیزه؟ گفت یه روزی بین دو تا نهر آب، با لبای تشنه سر از بدنش جدا میکنن*