گرفته تودهٔ ابری سیاه آه 
فضای پهنه آن قتلگاه آه 

به ضرب نیزهٔ یک بد نهاد داد
به خاک را که به خود ذوالجناح آه

گروه لشکر اعدا به تاخت تاخت
به جسم بی‌رمق از هر جناح آه

تمام پیکر او لاله‌گون خون 
شکست سینهٔ پامال شاه آه

گرفت زلف رها را به دست مست
نهاد تا به روی بوسه‌گاه آه

و بعد گردن او را برید دید
 زنان اهل حرم بی پناه آه

به قصد غارت زیور ز پای وای
به سمت خیمه روان یک سپاه آه 

خیام دخترکان غرق دود بود
پر از خیمه ز فریاد آه آه 

*گفت حسین جان اگر این دوتا بچه نرن من دق می‌کنم، چرا اجازه نمیدی برن بچه‌های من. اینا بمونن چی ببینن چی ببینن؟ بچه‌های من بمونن چی ببینن؟*
 
تمام پیکر او لاله گون خون
شکست سینه پامال شاه آه 

*اینا بمونن داییشونو اینطوری ببینن*

گرفت زلف رها را به دست مست
نهاد پا به روی بوسه‌گاه آه