یقین دارد، یقین دارد، یقین دارد، یقین دارد
کسی که بر سر خود سایه‌ی امّ‌البنین دارد

به روی گنبد آن‌ها به خطّ شعله حک کردیم
که ایران گنبد زرد امیرالمومنین دارد

سلامی ها و حاجی زاده ها و باقری ها را
هزاران در هزاران پهنه ایران زمین دارد

بیندازید ساحرها، طناب خود که پیرِ ما
عصای حضرت موسی میان آستین دارد

چه غم از این همه غم، رهبر ما را امامی هست
که گوشش را به امرش لحظه های واپسین دارد

*یابن الحسن! آقاجانم! صاحب همه ی ما شمایی دورت بگردم...*

حسین اینجاست، عاشوراست، آری صاحبی داریم
که اینجا خیمه ای با وسعت این سرزمین دارد

اگر خاموش سازد خیمه را، خالی نمی گردد
که آن هفتاد تن، هشتاد میلیون جانشین دارد

*اون روز چراغ ها خاموش شد یکی یکی رفتن. اینا زیر بمباران ها و موشک باران ها می ایستن. میگن "هیهات من الذله"*

بلا بارید، اما باز هم لطفش بلا را برد
چه غم این مُلک دارد که امامی اینچنین دارد

*یابن الحسن! یا صاحب الزمان! ...*

به سیم خاردار نفْس پا بگذار، خود بگذر
که نفْس، افزون‌تر از این جنگ‌ها میدان مین دارد

*نکنه غَرّه بشیم؛ که هر چه بوده لطف امیرالمؤمنین بوده...*

نه سجّیل و نه خیبر، نه شهاب و فاتح و فتاح
سلاح ماست این گریه، که سوزی آتشین دارد

محرّم آمد و پیراهنی در عرش پیدا شد
که خون تازه ای از زخم های آن و این دارد

* خوب با گوش دل بشنوی امشب صداش میاد...*

دوباره فاطمه زد صیحه و افتاد در گودال
صدای یا بُنَیّ روضه هایی دلنشین دارد

* بُنَیّ! قتلوک...حسین حسین ...*