جای موندن نیست
میرم تا نگن مردی اصلا نیست
نیا قتلگاه، که جای زن نیست
عمه

 * میگی چرا دارم میرم...؟*

داره می میره
نفس میکشه خون ازش میره
یه لشکر به سمتش سرازیره 
عمه

دیر بشه عالم بیچاره میشه
ناموس حیدر آواره میشه
عمه ببین داره توی تنش 
پیرهنش پاره پاره میشه

دستمو ول کن عمه
برم، تا عموم نیمه جونه
حرفم اینه که دیگه
ازش، چیزی باقی نمونه 

*هی داره میدوه. زیر لب اینو میگه...*

«ای عموی غریبم حسین، ای عموی غریبم »

من نمی مونم
نبین سِنّمو مرد میدونم 
عموجونمو برمیگردونم

بال و پر دارم
با دست کوچیکم سپر دارم
حسن زاده هستم، جگر دارم

مونده برام از دنیا یه عمو
کاش منو میکشتن جای عمو
نذر میکنم خون حنجرمو 
هرچی بشه هستم پای عمو

اسب‌ها رو دشمن اول
باید، واسه من...

* اگه عمه سادات دنبال این بچه دویده باشه تا گودال، دیگه اینجا کار تموم شد دیگه. تیر رو که زدن به حنجر عبدالله، به سینه‌ی عمو دوخته شد. دیگه کسی نبود که این بچه رو برداره. وقتی اسب‌ها رو نعل تازه زدن آوردن تو گودی قتلگاه، قطعا این بچه رو سینه‌ی عمو بوده این لحظه. داره میشنوه...*

اسب‌ها رو دشمن اول
باید واسه ی من بیاره
مرده باشم بذارم 
که شمر، پا رو سینش بذاره

«ای عموی غریبم حسین، ای عموی غریبم»