داشتی میرفتی ازحرم دم غروب بود
منو می بردی با خودت اینجوری خوب بود 
بمیرم از عطش لبات یه تیکه چوب بود 

دیدم خواب که دارم میارم برات آب 
با سیلی شمر بود پریدم من ازخواب 
چی با زندگیم شد رقیه یتیم شد

به دندون کشیدن تو رو مثل گرگا
زورم میرسید کاش به آدم بزرگا
مگه میره یادم من از پا فتادم 

«ای وای رقیه ای وای رقیه»

برا تموم قافله دعا میکردم
سررباب باحرمله دعوا میکردم 
گهواره اصغر رو کاش پیدا میکردم 

دیدم که سرش رو گرفته روی دست
روی نیزه با روسری خودم سرو بست

داداشی نیفتی یه خواهرنگفتی 
با طعنه لگد زد اینم یادگاری
میگفتن‌می خواستی عموتو بیاری
می خندید و می زد عموتم نیومد

«ای وای رقیه ای وای رقیه »

تنور خولی دیدنت تازه شنیدم 
سنگا تو رو بوسیدند و من نبوسیدم
فداسرت کجاست تنت دیگه بریدم
 
غرورم شکسته من حالم خرابه
 مگه عمه امون جاش تو بزم شرابه 
تنم سرد و بی حس سنان صدر مجلس 

بابایی بمیرم سرت ضربه زده دیده 
هنوز رو لبت جای چوب یزیده 
توونم رو برده سرت نیزه خورده

«ای وای رقیه ای وای رقیه»

دودمه 

هرچندسه ساله اس
ولی جان حسین است 
جانم به رقیه جانم به رقیه

ایران حرم اوست
که ایران حسین است
جانم به رقیه جانم به رقیه