خیس بارونم 
سرازیره اشکام روی گونه ام
اونی که ازدوریش پریشونم 
حسینه حسینه
 
غرق تشخیصم ازاین 
بی تابی کی رهامیشم 
اونی که هرلحظه هواییشم 
حسینه حسینه

هواهوای کرب و بلا
خیلی دلتنگم واسش بخدا
 خوبه حالم تو اون 
صحن و سرا پیش اربابم 

نداره واسم هیچ جا صفا 
جز حریم سیدالشهداء
کاش میشد باشم
 تا روز جزا پیش اربابم
آرزو و رویامه که پایین
 پای ضریحش با لب تشنه
یک روز بمیرم من هم شبیهش

«حسین یااباعبدالله»
 
این دل بی تاب یه عمره
 از غصه شده بی خواب 
میخونه روضه ازغم ارباب واویلا واویلا

وای ازعاشورا حسین زهرابی کس وتنها
 تومقتل ریختندرو سرش گرگا واویلا واویلا

ندیدن اشک خواهرشو نشنیدن ناله ی مادرشو 
نیزه بارون کردن پیکرشو ای غریب ارباب 
 
اومد قاتل با خنجرشو، هی کشید محکم رو حنجرشو
 تا برید از پشت سر، سرشو ای غریب ارباب 

چشم پیغمبر روشن پسرشو رو سربریدند
زنده بود و مرکبها روی جسمش می دویدند

«حسین یااباعبدالله »

زجر چه آزاده، بسوزید ای دلای آماده
 از این روضه ها مهدی جون داده واویلا واویلا

تشنه و بی حال حسین افتاده بود ته گودال 
به پاشد واسه کشتنش جنجال واویلا واویلا
 
به قصد قرب  می زدندنش 
می زدند چکمه توی دهنش  
قطعه قطعه شد اعضای تنش 
ای غریب ارباب 

زیر دست و پا رفت بدنش
 رفت به غارت حتی  پیروهنش  
خاک و خون شدپیرهن و کفنش 
ای غریب آقا
 
خیمه هاشو سوزوندن
 اهل بیتش رفت اسارت 
پیش چشمش رونیزه شد
 به ناموسش جسارت 

 مادر آب کجایی پسرت آب نخورد 
پدر خاک کجایی پسرت خاک نشد
 
«حسین حسین»