"بسم الله الرحمن الرحیم السلام علیک یا ابامحمد یا حسن ابن علی ایهاالمجتبی یابن رسول  الله"
 
دردا که سوخت آنش دل جسم و جان من 
برخاست دود غم دگر از دودمان من 

کامم که خورد به غصه ایام تلخ بود 
شد تلخ تر ز همسر نامهربان من 

هرکس به آب رفع عطش میکند ولی 
یک جرعه آب ریخته آتش به جان من 

* روز گرمی بود آقا روزه بود موقع افطار وارد منزل شد اون نانجیب شربت مسمومی به آقا داد تا حضرت شربت زهرآلود رو نوشید یه دردی تو جانش حس کرد.صدا زد ای دشمن خدا منو کشتی خدابکشدت معاویه تو رو فریب داد هم تو و هم او را خدا رسوا خواهد کرد.بعد از اون دیگه آقا بیمار شد تو بستر بیماری افتاد. جناده نقل میکنه ایام بیماری امام حسن یه روز رفتم وارد منزلشون شدم دیدم آقا تو بستر افتاده یه تشتی مقابل حضرته که خون دهانش میان تشت، گفتم آقا جان چرا خودتونو معالجه نمی کنید ؟به من فرمود: ای بنده خدامرگ رو باچی میشه معالجه کرد..نصایحی حضرت به جناده فرمود:وقتی وصیتها تموم شد میگه یه دفعه دیدم ابی عبدالله وارد منزل شد اومد کنار برادر نشست برادر و تو آغوش گرفت امام حسن شروع کرد وصیتهاشو به برادرکردن منو غسل بده کفن کن بدنمو ببر کنار قبر جدم پیغمبر،انگار امام حسن میدونست بعد شهادتش تو تشییع اش قراره به جنازه اش جسارت کنند لذا فرمود: حسینم اگربنی امیه مانع شدند بدنمو ببر کنار بقیع *

آری آری یتیم میشود امروز قاسمم 
گرید به نور دیده ی من دیدگان من 

*همونطور هم شد وقتی بدنو تشییع کردند آوردند کنار قبر پیغمبر به جای اینکه جنازه نوه ی پیغمبر احترام بشه انقدر تیر به تابوت امام حسن زدند.ابی عبدالله فرمود وصیت برادرم اینه بدنو آوردندقبرستان بقیع 
ان شاءالله روزیمون بشه قبرستان بقیع 
پیغمبرفرمود:هرچشمی براحسنم گریه کنه روز قیامت کور محشور نمیشه ،هر قدمی که زیارت امام حسن بره روز قیامت برپل صراط نمیلرزه *

 تا بر زبان برم مگر از لطف نام ما
یک عمر یاحسن شده ورد زبان ما

"صلی الله علیکم یا اهل بیت النبوة"