«صلی الله علیک یااباعبدالله» 

منی که دربه درم در فراق دلدارم 
میان کرب و بلا حق آب و گل دارم 

هزار بار دگر اربعین حرم بروم 
همیشه حسرت امسال را به دل دارم

خوشا  به حال و هوای کبوتران حرم 
خوشند با تو به پهنای آسمانِ حرم
 
شنیده ام که سرتو شلوغ تر شده است 
شنیده ام که زیادند زائران حرم 

تویی که دور و برت نوکر و گدا کم نیست 
کسی شبیه تو دیگر عزیز عالم نیست 

کمی به فکر غرور اویس ها هم باش 
که در فراق تو هستیم و چاره ای هم نیست
 
روا بوَد که گریبان زهجر پاره کنم 
دلم هوای تو کرده بگو‌ چه‌ کنم

غم تو از دل عالم عبور کرده حسین 
خدا چرا دل من را صبور کرده حسین

چرا نشد که شب اربعین حرم باشم 
مرا کدام گناه از تو دور کرده 

تو غصه ی منه سرگشته را چرا بخوری
چقدر زخم زبان از غریبه ها بخوری
 
مگر که بار غم تو کم است ای آقا
که تاره غصه جاماندن مرا بخوری
 
دوباره ازهمه عاشقان جداماندم 
دوباره درطلب رزق کربلا ماندم 

تو در هوای حرم فکر زائرانت باش
شَها! فدای سرت از بقیه جا ماندم