این حسین کیست که در قلب همه جا دارد
این همه عاشق و دیوانه و شیدا دارد
 
این حسین کیست که نامِ کرمش در دو سرا
اینچنین پیش خدا رتبهٔ اعلا دارد

این حسین کیست حریمش شده خلوتگه دل 
حرمِ دیگری در عرش معلّی دارد

این حسین کیست که شد زینت دامان نبی
از لبِ پاک نبی بوسهٔ زیبا دارد

این حسین کیست که از کشتن او چشم خدا
اشکِ خون از حرمِ عالم بالا دارد

این حسین کیست که در قتلگه کرب و بلا
رقصِ او در برِ شمشیر تماشا دارد

این حسین کیست که خونش ثمرِ کرب و بلاست
در دلِ تیر و سَنان باغِ مُصلّی دارد

این حسین کیست که نامش شده آرامش دل
نفسی پاک‌تر از جانِ مسیحا دارد
 
این حسین است دلِ فاطمه و جانِ علی
ریشه در باغِ خداوندِ تعالی دارد

این حسین است فروغِ ازلی و ابدی
قطره از برکتِ او وسعتِ دریا دارد

این حسین است به حق شافیِ فردایِ جزا
بر مُحبّانِ خودش صورتِ امضا دارد

این حسین است که در عشقِ خدا غوطه‌ور است
نامِ او چون پدرش حُرمتِ والا دارد

من غم و مِهر حسین با شیر از مادر گرفتم
روز اول کآمدم دستور تا آخر گرفتم

بر مشام جان زدم یک قطره از مِهر حسین
سبقت از عود و گلاب و نافه و عنبر گرفتم 

بر مشامم می‌رسد لحظه بوی کربلا
 بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا 

تشنه عشق حسینم یا رضا رخصت بده
تا بگیرم در بغل قبر شهید کربلا