هنوز با خودم تو تنهاییام 
صدات می زنم،مگر بشنوی

تو دنیایی که یه جنبه ش غمه
چی بهتر از این غم معنوی

یه آدم مثه من چی میخواد
از این زندگی موقت

گریزی از این کشمکش نیست
به غیر از گریزای روضه ت

روضه ت واسه م با ارزشه
وقتش الان نباشه،کی وقتشه

اونم برا من که حالا چی بشه 
 بخواد گریه م بگیره

جدایی از تو واسه م،تصورناپذیره
ولو اینکه از سر اتفاق

توجه کنی بهم کافیه
بگم عاشقم دروغه،دروغ

بگم نیستم،بی انصافیه
سراسیمه دنبال روضه م

سراسیمه دنبال اشکم
تو قبرم به کارم نمیاد

جز اعمال و دستمال اشکم
غرق این ماجرام،نمی تونم از تو فکرت درآم

دنیا از همون جایی تموم شد برام
که تشنه تو رو کشتن

همون جا که تو گودال
گرفت دورت رو دشمن

«حسین جان...حسین جان »